A Story of Destruction and Survival

The Holocaust in the Galician Oil Belt

Kategorie: Witness

Józef Lipman (1931)

[DE] Józef Lipman, Mensch, Jude, der statt eine schöne Kindheit zu erleben tagtäglich in dem von Deutschen besetzten Borysław um sein Leben kämpfen musste, hat den Holocaust überlebt. Nach dem Krieg ist er mit seinen Eltern nach Wałbrzych (Waldenburg) übersiedelt. In seine Geburtsstadt, die so sehr mit den Erinnerungen an schlimmste Erlebnisse verbunden ist, ist er erst nach 68 Jahren zurückgekommen, begleitet von Aktiven der Aktion Sühnezeichen Friedensdienste (ASF). Seine berührende Kindheitsgeschichte wurde dann Thema in der Ausstellung „Eine Geschichte von Vernichtung und Überleben. Der Holocaust im galizischen Erdölrevier.“

Kurzbiographie    Kurzbiographie Jozef Lipman
Erinnerungen an eine unkindliche Kindheit  Rede in Görlitz 2007

After the war: student in Wroclaw

2015 Boryslaw

2010: Józef with Klaus

[EN] Józef Lipman, human being: a Jew, who instead of living a beautiful childhood had to fight for his life every day in the German-occupied Borysław, survived the Holocaust. After the war he moved with his parents to Wałbrzych (Waldenburg). He did not return to his native town, which is so closely linked to the memories of the worst experiences, until after 68 years, accompanied by activists of the Action Reconciliation Service for Peace (ARSP/ASF). His touching childhood story then became a topic in the exhibition „A Story of Destruction and Survival. The Holocaust in the Galician Oil Belt“.

Short biography  short biography Jozef Lipman
Memories of a lost childhood  speech in Goerlitz 2007

[PL] Józef Lipman, człowiek, Żyd, który zamiast cieszyć się pięknym dzieciństwem musiał w okupowanym przez Niemców Borysławiu, codziennie walczyć o swoje życie, ale przeżył. Po wojnie został wraz z rodzicami przesiedlony do Wałbrzycha. Do miasta urodzenia, które tak mocno łączy się z najstraszniejszymi przeżyciami, wrócił po raz pierwszy dopiero po 68 latach. Towarzyszyli mu w czasie tej wizyty aktywiści z Akcji Znaku Pokuty Służby dla Pokoju (ASF). Jego poruszająca historia wojenna stała się tematem wystawy ”Historia Zagłady i przeżycia. Holokaust w Galicyjskim Okręgu Naftowym”.

Krótka biografia    Krótka biografia Józefa Lipmana
„Wspomnienia straconego dzieciństwa“    Wystąpienie w Görlitz 2007 r.

Alfred Schreyer (1922-2015)

Alfred with his parents

After the war

 

 

 

 

 

 

 

[DE] „Der letzte Jude von Drohobytsch“ – so lautet der Titel eines sehenswerten Films von Paul Rosdy über Alfred Schreyer, den letzten Vorkriegsjuden dieser galizischen Stadt, Schüler des Schriftstellers und Malers Bruno Schulz. Vater, Mutter und viele Verwandten wurden während der Nazi-Herrschaft ermordet – er selbst überlebte Zwangsarbeit, Konzentrationslager und Todesmarsch. Nach dem Krieg wurde er Sänger und Violonist in einem Kinofoyer-Orchester, und Musiklehrer. Seine russische Frau Ludmilla hielt auch während der antisemitischen Repressionen in der Sowjetunion zu ihm. Nach dem Ende der Sowjetunion blieb er in Drohobycz, während seine Kinder nach Deutschland auswanderten. Seine völkerverbindenden Konzerte in Polen, der Ukraine, Deutschland und anderen Ländern machten ihn berühmt: Alfred Schreyer sprach und sang in Jiddisch, Ukrainisch, Polnisch, Deutsch, Russisch und Hebräisch. Er war in einer Person heimatverbundener Jude, Kosmopolit und Humanist. Welch ein Leben, was für ein Mensch!
Kurzbiographie Alfred Schreyer
Schreyer über die Massenerschiesungen im Bronnitzer Wald
Konzert 2010 in Berlin

[EN] The last Jew of Drohobytsch“ is the title of a worth seeing film by Paul Rosdy about Alfred Schreyer, the last pre-war Jew in this Galician city, a pupil of the writer and painter Bruno Schulz. Father, mother and many relatives were murdered during the Nazi regime – he himself survived forced labor, concentration camps and death marches. After the war he became a singer and violonist in a cinema foyer orchestra, and music teacher. His Russian wife Ludmilla also stood by him during anti-Semitic repressions in the Soviet Union. After the end of the Soviet Union he stayed in Drohobycz while his children emigrated to Germany. His people-uniting concerts in Poland, Ukraine, Germany and other countries made him famous: Alfred Schreyer spoke and sang in Yiddish, Ukrainian, Polish, German, Russian and Hebrew. He was a Jew, cosmopolitan and humanist in one person. What a life, what a person!
short biography Alfred Schreyer
The mass shootings in the Bronica Forest
Alfred Schreyer sings the Polish tango in Lviv, 2007   

[PL] „Ostatni Żyd z Drohobycza“ to tytuł wartego obejrzenia filmu Paula Rosdy’ego o Alfredzie Schreyerze, ostatnim przedwojennym Żydzie w tym galicyjskim mieście, uczniu pisarza i malarza Brunona Schulza. Ojciec, matka i wielu krewnych zostało zamordowanych w czasach reżimu nazistowskiego – on sam przeżył pracę przymusową, obozy koncentracyjne i Marsz Śmierci . Po wojnie został wokalistą i skrzypkiem orkiestry filmowej i nauczycielem muzyki. Jego rosyjska żona Ludmilla wspierała go również podczas antysemickich represji w Związku Radzieckim. Po rozpadzie Związku Radzieckiego pozostał w Drohobyczu, chociaż jego dzieci wyemigrowały do Niemiec. Sławę przyniosły mu jednoczące narody koncerty w Polsce, na Ukrainie, w Niemczech i innych krajach: Alfred Schreyer mówił i śpiewał w języku jidysz, ukraińskim, polskim, niemieckim, rosyjskim i hebrajskim. Był Żydem, kosmopolitą i humanistą w jednej osobie. Co za życie, co za człowiek!
krótka biografia Alfreda Schreyera
Masowe rozstrzelania w Lesie Bronickim
Koncert w Krakowie, 2011 r.

Abiturzeugnis 1940

1949 Heirat Alfred und Ludmilla

06/2014: Besuch bei Alfred Schreyer

2015

 

Chaim Segal (1929-2016)

Boryslaw, 1944: Exhumierung

Cover „Chaim heißt Leben“

[DE] Die Kindheit Chaim Segals endete plötzlich, als die deutsche Wehrmacht 1941 in Boryslaw einmarschierte. 70 Jahre lang konnte und wollte er nicht über seine Erlebnisse sprechen, um niemanden zu belasten. Mit 83 Jahren brach er sein Schweigen – seine Kinder und Enkelkinder „müssen wissen, was geschehen ist, denn sie gehören zu der Generation, die die Zukunft friedlich gestalten soll“.   Kurzbiographie Chaim Segal

[EN] Chaim Segal’s childhood ended suddenly when the German Wehrmacht invaded Boryslaw in 1941. For 70 years he could not and did not want to talk about his experiences in order not to burden anyone. At the age of 83 he broke his silence – his children and grandchildren „must know what happened, because they belong to the generation that is to shape the future peacefully“.  short biography Chaim Segal

[PL] Dzieciństwo Chaima Segala zakończyło się nagle, gdy w 1941 roku niemiecki Wehrmacht wkroczył do Borysławia. Przez 70 lat nie mógł i nie chciał mówić o swoich przeżyciach, aby nikogo nimi nie obciążać. W wieku 83 lat przerwał milczenie – jego dzieci i wnuki “ powinny wiedzieć, co się stało, ponieważ należą do pokolenia, które ma pokojowo kształtować przyszłość“.   krótka biografia Chaim Segal

Bernard Mayer (1928-)

[DE] Bernard Mayer überlebte den Holocaust in Drohobycz: die Zwangsarbeit in den Städtischen Werkstätten und das Versteck in einem Erdbunker unter dem Haus des Ukrainers Ivan Bur. Sein Buch „Entombed“ (Lebendig begraben) ist ein eindrucksvoller und detaillierter Bericht eines Überlebenden.  Kurzbiographie Bernard Mayer

[EN] Bernard Mayer survived the Holocaust in Drohobycz: forced labor in the municipal workshops and hiding in an earth bunker under the house of the Ukrainian Ivan Bur. His book Entombed is an impressive and detailed account of a survivor.  short biography Bernard Mayer

[PL] Bernard Mayer przeżył Holokaust w Drohobyczu: najpierw pracując przymusowo w Warsztatach Miejskich, a potem ukrywając się w bunkrze ziemnym pod domem Ukraińca Iwana Bura. Jego książka „Entombed“ ( Pogrzebany za życia) jest poruszającą i szczegółową kroniką tego czasu, pisaną przez człowieka, któremu udało się przeżyć  krótka biografia Bernard Mayer