A Story of Destruction and Survival

The Holocaust in the Galician Oil Belt

Kategorie: Offenders (Seite 1 von 2)

Josef Pöll (1905- )

[DE] Josef Pöll, Schutzpolizist in Österreich seit 1934, wurde nach dem Überfall auf die Sowjetunion nach Borysław in Galizien kommandiert. Er war kein NSDAP-Mitglied.

Auf dem Weg nach Borysław kam die Gruppe Polizisten am 18.11.1941 nach Zaleszczyki. Ihr zukünftiger Vorgesetzter, Hauptmann Wüpper, erteilte dem Judenrat den Auftrag, dass eine bestimmte Anzahl Juden, „ausgerüstet mit Arbeitsgeräten zur Reinigung einer Kaserne außerhalb der Stadt zur Verfügung gestellt werden müssen. Einige Tage vorher wurden diesen Juden die Wertgegenstände … in unserer Dienststelle … abgenommen. Ich war Augenzeuge dieses Vorgangs … Die Juden wurden in der Nähe der Kaserne … durch den SD, in Anwesenheit Hauptmanns Wüppers und Leopold Mitas erschossen.“ (Vernehmung Pöll, 10.7.47). Inwieweit Pöll selbst bei der Erschiessung beteiligt war, ist unklar – jedenfalls war für ihn und die meisten seiner Kollegen damit eine Schranke gefallen: man konnte und sollte „jüdische Untermenschen“ bedenkenlos abschlachten. Pöll erwies sich in der Folge als skrupelloser Täter:.

  • 6.8.1942: Teilnahme an Razzien, um tausende Juden in das Vernichtungslager Bełżec zu transportieren, brutale Räumung des jüdischen Waisenhauses, umfangreiche Plünderungen im Ghetto
  • 21.-24. 10.1942: Für einen weiteren Transport nach Bełżec Durchkämmung des Ghettos, Misshandlung und Ermordung von Juden. Pöll erschoss u.a. dabei die Mutter des ehemaligen Grubenbesitzers Josef Oberländer
  • 02/1943 Liquidierung von Arbeitskommandos, Beginn der Räumung der Ghettos. Pöll soll dabei Kinder erschlagen und zusammen mit dem Schupo Mitas die ehemaligen Raffineriebesitzer Hermann und Max Stern erschossen haben
  • Sommer 1943: Pöll und Neumayer erschießen zwei versteckte jüdische Frauen

Kurzbiographie Josef Pöll
Josef Pöll Vernehmung
Josef Pöll Tatbeschreibungen

[EN] Josef Pöll, Schutzpolizist in Austria since 1934, was commanded to Borysław in Galicia after the attack on the Soviet Union. He was not a member of the NSDAP.

On the way to Borysław the group of policemen arrived in Zaleszczyki on 18.11.1941. Their future commander in chief, Captain Wüpper, gave the Judenrat the order that a certain number of Jews, „equipped with tools for cleaning a barracks outside the town, must be made disposable. A few days earlier, these Jews had been deprived of their valuables … in our office … I was an eyewitness to this event … The Jews were shot near the barracks … by the SD, in the presence of Hauptmann Wüpper and Leopold Mitas. (Interrogation Pöll, 10.7.47). To what extent Pöll himself was involved in the shooting is unclear – at any rate, for him and his colleagues‘ masters a barrier had been broken: one could and should slaughter „Jewish subhumans“ without any concerns. Pöll subsequently proved to be an unscrupulous perpetrator:

  • 6.8.1942: participation in raids to transport thousands of Jews to the extermination camp Bełżec, brutal evacuation of the Jewish orphanage, extensive looting in the ghetto

  • 21-24. 10.1942: For a further transport to Bełżec Comb through the ghetto, maltreatment and murder of Jews. Pöll shot the mother of the former mine owner Josef Oberländer

  • 02/1943 Liquidation of work squads, beginning of the evacuation of the ghettos. Pöll is said to have killed children and, together with Schupo Mitas, shot the former refinery owners Hermann and Max Stern

  • Summer 1943: Pöll and Neumayer shoot two hidden Jewish women

short biography Josef Pöll
Josef Poell interrogation
Some of Josef Pöll’s deeds

[PL] Josef Pöll, od 1934 roku funkcjonariusz Schutzpolizei w Austrii, po ataku na Związek Radziecki został odkomenderowany do Borysławia w Galicji. Nie był członkiem NSDAP.

W drodze do Borysława 18.11.1941 r. grupa policjantów przybyła do Zaleszczyk. Ich przyszły przełożony, kapitan Wüpper, wydał Judenratowi rozkaz, aby pewna liczba Żydów „wyposażona w narzędzia do czyszczenia koszar poza miastem, stawiła się do dyspozycji. Kilka dni wcześniej, Żydzi ci zostali pozbawieni swoich kosztowności… w naszym biurze… Byłem naocznym świadkiem tego wydarzenia… Żydzi zostali zastrzeleni w pobliżu koszar… przez SD, w obecności Hauptmanna Wüppera i Leopolda Mitasa.” (Przesłuchanie Pöll, 10.7.47). W jakim stopniu sam Pöll był zaangażowany w rozstrzelanie jest niejasne – w każdym razie w przypadku niego i większości jego kolegów przełamano barierę: wolno i należy dokonywać bez wahania rzezi na „żydowskich podludziach“. Już wkrótce Pöll okazał się być pozbawionym skrupułów sprawcą:.

  • 6.8.1942: udział w łapankach, ażeby wysłać tysiące Żydów do obozu zagłady w Bełżcu, brutalna ewakuacja żydowskiego sierocińca, rozległe grabieże w getcie

  • 21-24. 10.1942: przeczesywanie getta do kolejnego transportu do Bełżca , maltretowanie i mordowanie Żydów. Pöll zastrzelił m.in. matkę byłego właściciela kopalni Josefa Oberländera.

  • 02/1943: likwidacja oddziałów roboczych, początek likwidacji gett. Mówi się, że Pöll zabijał przy tym dzieci i wraz z policjantem z Schupo Mitasem zastrzelił byłych właścicieli rafinerii Hermanna i Maxa Sterna.

  • Lato 1943: Pöll i Neumayer zastrzelili dwie ukryte Żydówki.

krótka biografia Josefa Pölla
Protokół z przesłuchania Josefa Pölla
Opisy niektórych czynów Josefa Pölla

Pieter Menten (1899-1987)

Menten in SS Uniform

Menten 1977

[DE] Der niederländische Kunsthändler Pieter Menten besaß 1977 geschätzte 300 Millionen DM. Basis seines Reichtums war die hemmungslose Aneignung beschlagnahmten jüdischen Eigentums während des Krieges. Menten betrog, kollaborierte und profitierte von der Arisierung. Freiwillig meldete er sich zum Einsatzkommando zur besonderen Verwendung (EkzbV) und nahm an Massenerschießungen in Galizien teil. Erst 1976 wurde er wegen Kriegsverbrechen angeklagt und später zu 10 Jahren Haft verurteilt wegen seiner Beteiligung an den Massakern in Podhorodce. Mangels Beweisen freigesprochen wurde er von der Massenerschießung in Urycz. Chaim Segal hat die Kunde von diesem Verbrechen so erfahren:

Am 28. August 1941 stand ich mit Mamus auf der Treppe von Onkel Israels Tür. Ukrainische und polnische Arbeiter riefen im Vorübergehen lachend zu uns herüber: ‚Wieder zwei Dörfer haben sie gesäubert! Alle dreckigen Juden von Urycz und Schodnica sind tot!‘ … Abe Pollak, ein Augenzeuge, der sich während der Aktion in Urycz verstecken konnte, berichtete nach dem Krieg, dass am 27. August eine berittene Einheit von Ukrainern nach Urycz gekommen war. Sie wurde befehligt von dem ‚Sonderführer‘ Pieter Menten in SS-Uniform. Mehr als 200 Juden wurden am Rand eines kleinen Flusses zusammengetrieben. Die Ukrainer begannen, ein Massengrab auszuheben. Eine Planke wurde darüber gelegt, auf die sich die Juden einer nach dem anderen stellen mussten. Standen sie mitten auf der Planke, befahl Menten zu schießen. Als alle Juden tot waren, ließ er eine Schnapsflasche herumreichen. Das Grab war noch nicht ganz mit Erde zugeschaufelt, da platzte ein Gewitterregen los. Kleine Kinder, die von dem Schuss nicht richtig getroffen worden waren, wurden lebendig vom Schlamm begraben.“   Chaim Segal, Chaim heißt Leben, S.39

Kurzbiographie Pieter Menten
Aussage der Zeugin Semelak
Herrn Mentens Geschäfte

[EN] The Dutch art dealer Pieter Menten owned an estimated DM 300 million in 1977. The basis of his wealth was the unrestrained appropriation of confiscated Jewish property during the war. Menten cheated, collaborated and profited from the Aryanization. He voluntarily enlists in the Einsatzkommando zur besonderen Verwendung (EkzbV) and took part in mass executions in Galicia. It was not until 1976 that he was accused of war crimes and later sentenced to 10 years imprisonment for his participation in the massacres in Podhorodce. For lack of evidence he was acquitted of the mass shooting in Urycz. Chaim Segal learned of this crime in Urycz that way:

„I was standing outside Uncle Israel’s tavern’s door on the stairs with Mamush on the 28th August 1941. Ukrainian and Polis workers were passing by, laughing and calling to us: “Another two villages cleaned! All dirty Jews of Urycz and Schodnica are dead!” … Abe Pollak, an eye-witness, who managed to hide in Urycz during the massacre, reported after the war that a brigade of Ukrainians on horseback reached Urycz on the 27th of August. They were commanded by Sonderführer Pieter Menten in SS-uniform. More than 200 Jews were herded together on the banks of a little river. The Ukrainians began digging a mass grave. A plank was laid over the grave and the Jews had to stand on it, one after another. Once a victim was standing in the middle of the plank, Menten gave the order to shoot. When all the Jews were dead, he had a bottle of brandy passed around. The grave was not completely covered up with earth yet, when a shower of thundery rain started. Small children who had not been properly hit by the gun shots, were buried alive under the mud.”     Chaim Segal, Chaim means life,

short biography Pieter Menten
Testimony Semelak
Pieter Mentens deals

[PL] Holenderski handlarz dziełami sztuki Pieter Menten posiadał w 1977 roku około 300 milionów DM. Jego majątek powstał w wyniku niepohamowanego bogacenie się na skonfiskowanym w czasie wojny majątku żydowskim. Menten oszukiwał, kolaborował i korzystał z aryzacji. Zgłosił się na ochotnika do Einsatzkommando – oddziału do zadań specjalnych (EkzbV) i brał udział w masowych egzekucjach w Galicji. Dopiero w 1976 roku został oskarżony o zbrodnie wojenne, a następnie skazany na 10 lat więzienia za udział w masakrach w Podhorodcach. Z braku dowodów został uniewinniony od winy za masowe rozstrzeliwania w Uryczu. Chaim Segal usłyszał o tej zbrodni w ten sposób:

„28 sierpnia 1941 roku stałem z Mamusem na schodach przed drzwiami wujka Izraela. Ukraińscy i polscy robotnicy śmiali się, gdy przechodzili obok i wołali do nas: „Znowu oczyścili dwie wioski! Wszyscy brudni Żydzi z Urycza i Schodnicy są martwi!” … Abe Pollak, naoczny świadek, któremu udało się ukryć w Uryczu w czasie akcji, opowiadał po wojnie, że 27 sierpnia do Urycza przybył konny oddział Ukraińców. Dowodził nim „Sonderführer“ Pieter Menten w mundurze SS. Ponad 200 Żydów zostało zapędzonych na skraj małej rzeczki. Ukraińcy zaczęli kopać masowy grób. Położono nad nim deskę, na której Żydzi musieli się ustawiać jeden po drugim. Kiedy stawali na środku deski, Menten kazał strzelać. Gdy wszyscy Żydzi byli martwi, podał butelkę wódki do wypicia. Grób nie był jeszcze całkowicie wypełniony ziemią, kiedy rozpętała się burza. Małe dzieci, które nie zostały odpowiednio trafione strzałem, zostały pogrzebane żywcem w błocie.“     Chaim Segal, Chaim heißt Leben, S.39

krótka biografia Pietera Mentena
Zeznanie Semelak

Alois Hudal (1885-1963)

Portrait photo (book: Grundlagen des Nationalsozialismus)

Hudal lecturing on Nietzsche, 1937

[DE] Ein Bischof fordert in einem Buch einen „christlichen Nationalsozialismus“. Er widmet dieses Buch Adolf Hitler persönlich, dem „Führer der deutschen Erhebung [und] Siegfried deutscher Hoffnung und Größe“. Als Bischof protestiert er gegen die Deportation von Juden aus Rom. Dieser Bischof schreibt in seinen Memoiren, er habe nach 1945 seine „ganze karitative Arbeit in erster Linie den früheren Angehörigen des Nationalsozialismus und Faschismus, besonders den Kriegsverbrechern zu weihen, die von Kommunisten und ‚christlichen‘ Demokraten verfolgt wurden… und nicht wenige mit falschen Papieren ihren Peiniger durch die Flucht in glücklichere Länder entrissen“. Zu diesen glücklichen Kriegsverbrechern gehörten: Franz Stangl (Kommandant der Vernichtungslager Sobibor und Treblinka), Walter Rauff („Erfinder“ der mobilen Gaskammern), Erich Priebke (Massaker an 315 Geiseln in den Ardeatinischen Höhlen bei Rom), Eduard Roschmann („Schlächter“ von Riga), Alois Brunner („Spezialist“ für Judendeportationen), Otto Wächter (Gouverneur von Galizien). Alois Hudal war antikommunistisch, antiliberal, antiparlamentarisch, antisemitisch und er vertrat klerikal-faschistische Ideen. Vor allem aber war der „braune Bischof“ ein von seiner eigenen Wichtigkeit überzeugter Karrierist, der seine Mission in der Hilfe für nationalsozialistische Kriegsverbrecher sah.
Kurzbiographie Alois Hudal
Hochhuths Drama „Der Stellvertreter“ und der „braune Bischof“: Alois Hudal und der Stellvertreter

[EN] In a book a bishop calls for a „Christian National Socialism“. A bishop dedicates this book to Adolf Hitler himself, the „Führer of the German uprising [and] Siegfried of German hope and greatness“. A bishop protests against the deportation of Jews from Rome. In his memoirs, this bishop writes that after 1945, he had „dedicated all his charitable work first and foremost to the former members of National Socialism and Fascism, especially to the war criminals persecuted by Communists and ‚Christian‘ Democrats…. and not a few with false papers snatched their tormentor by fleeing to happier countries“. Among these lucky war criminals were: Franz Stangl (Commander of the extermination camps Sobibor and Treblinka), Walter Rauff („inventor“ of the mobile gas chambers), Erich Priebke (massacre of 315 hostages in the Ardeatine Caves near Rome), Eduard Roschmann („butcher“ of Riga), Alois Brunner („specialist“ for deporting Jews), Otto Wächter (Governor of Galicia). Alois Hudal was anti-communist, anti-liberal, anti-parliamentary, anti-Semitic and he represented clerical-fascist ideas. But above all the „brown bishop“ was a careerist convinced of his own importance, who saw his mission in helping Nazi war criminals.
short biography Alois Hudal

[PL] Biskup, który nawołuje w swojej książce do „chrześcijańskiego narodowego socjalizmu“ i poświęca ją samemu Adolfowi Hitlerowi, „Führerowi powstania niemieckiego [i] Zygfrydowi niemieckiej nadziei i wielkości“. Jako biskup protestuje również przeciwko deportacji Żydów z Rzymu. Ten sam biskup pisze w swoich wspomnieniach, że po 1945 r. „poświęcił całą swoją działalność charytatywną przede wszystkim byłym członkom narodowego socjalizmu i faszyzmu, a zwłaszcza zbrodniarzom wojennym prześladowanym przez komunistów i ‚chrześcijańskich‘ demokratów… a wielu z nich uciekło swoim dręczycielom z fałszywymi papierami do szczęśliwszych krajów“. Wśród tych szczęśliwych zbrodniarzy wojennych byli: Franz Stangl (dowódca obozów zagłady Sobibor i Treblinka), Walter Rauff („wynalazca“ komór gazowych), Erich Priebke (masakra 315 zakładników w Grotach Ardeatyńskich pod Rzymem), Eduard Roschmann („rzeźnik“ z Rygi), Alois Brunner („specjalista“ od deportacji Żydów), Otto Wächter (gubernator Galicji). Alois Hudal był antykomunistyczny, antyliberalny, antyparlamentarny i antysemistyczny oraz reprezentował klerykalno-faszystowskie idee. Przede wszystkim jednak był “brunatnym biskupem”, karierowiczem przekonanym o własnej ważności, który widział swoją misję w pomaganiu zbrodniarzom wojennym.
krótka biografia Aloisa Hudala

Otto von Wächter (1901-1949)

Hans Frank (left), Otto Wächter (right)

[DE] Der 1901 in Wien geborene Otto Freiherr von Wächter war einer dieser furchtbaren Juristen, die sich bereits Anfang der Zwanzigerjahre dem Nationalsozialismus verschrieben. Selbst vor politischem Mord schreckte er nicht zurück. Als Protegé des Generalgouverneurs Hans Frank wurde er erst Gouverneur des Distrikts Krakau, dann ab 1942 des Distrikts Galizien. Der Historiker Dieter Pohl schreibt über ihn:

Der nächste Distriktgouverneur, Wächter, war weit mehr in die „Endlösung“ verwickelt… Da Wächter ständigen Kontakt mit Katzmann [SS- und Polizeiführer in Galizien] – beide residierten im selben Haus -, war er auch gut über den Stand der Judenverfolgung informiert. Im Juni 1942 instruierte er seine Verwaltung entsprechend. Kurz nachdem Katzmann Anfang August den Verwaltungsspitzen den Zeitpunkt und den geplanten Ablauf der Judenmorde mitteilte, bekam Wächter das Angebot, in seine Heimatstadt versetzt zu werden. Doch trotz der bevorstehenden Massaker lehnte er ab. Wächter wollte die Juden in seinem Distrikt loswerden.“
(Pohl, Ostgaiizien, S. 279)

Kurzbiographie Otto Wächter

[EN] Born in Vienna in 1901, Otto Freiherr von Wächter was one of those terrible lawyers who had already committed themselves to National Socialism in the early 1920s. He did not even shy away from political murder. As protégé of the Governor General Hans Frank, he first became governor of the district of Krakow, then, from 1942, of the district of Galicia. The historian Dieter Pohl writes about him:

„The next district governor, Wächter, was far more involved in the ‚Final Solution’… Since Wächter was in constant contact with Katzmann [SS and police leader in Galicia] – both residing in the same house – he was also well informed about the state of the persecution of the Jews. In June 1942 he instructed his administration accordingly. Shortly after Katzmann informed the administrative heads in early August of the time and the planned course of the murders of the Jews, Wächter received an offer to be assigned to his home town. But despite the impending massacres he refused. Wächter wanted to get rid of the Jews in his district.
(Pohl, Ostgalizien, p. 279)

short biography Otto Wächter

[PL] Urodzony w 1901 roku w Wiedniu Otto Freiherr von Wächter był jednym z tych strasznych prawników, którzy już na początku lat dwudziestych XX wieku związali się z narodowym socjalizmem. Nawet nie wzdragał się przed politycznym morderstwem. Jako protegowany gubernatora generalnego Hansa Franka został najpierw gubernatorem dystryktu Kraków, a następnie, od 1942 r. Galicji. Historyk Dieter Pohl pisze o nim:

„Następny gubernator okręgu, Wächter, był o wiele bardziej zaangażowany w „Ostateczne rozwiązanie“… Ponieważ Wächter był w stałym kontakcie z Katzmannem [szefem SS i policji w Galicji] – obaj mieszkali w tym samym domu – był również dobrze poinformowany o stanie prześladowań Żydów. W czerwcu 1942 roku poinstruował o tym swoją administrację. Krótko po tym, gdy Katzmann, na początku sierpnia, poinformował naczelników administracji o czasie i planowanym przebiegu mordu Żydów, Wächter otrzymał ofertę przeniesienia do swojego rodzinnego miasta. Ale mimo zbliżającej się masakry, odmówił. Wächter chciał pozbyć się Żydów w swoim dystrykcie.
(Pohl, Ostgaiizien, S. 279)

krótka biografia Otto Wächtera

Carl Krauch (1887-1968)

1942 Krauch, Bayer labor

1948 Krauch, Nürnberg / Nuremberg

 

 

 

 

 

 

 

 

 

[DE] Chemiker, Professor, Wehrwirtschaftsführer, Kriegsverbrecher

Als Himmler im Herbst 1943 alle jüdischen Zwangsarbeiter der Karpathen-Öl AG ermorden lassen wollte, intervenierten bei ihm Alfred Speer, Alfred Bentz und Carl Krauch – mit Erfolg. War Carl Krauch also ein Judenretter? Mitnichten! Es ging ihm nur um die Sicherung der kriegswichtiger Ölversorgung. Zugleich verlangte er mit Nachdruck von der Karpathen Öl die zügige Reduzierung der Anzahl jüdischer Zwangsarbeiter., was ihren sicheren Tod bedeutete.

Krauch war im Vorstand von BASF und IG Farben. Als eine Schlüsselperson in der 4-Jahresplan-Behörde, die Deutschland innerhalb von vier Jahren kriegsbereit machen sollte, forcierte er die Aufrüstung, insbesondere den Bau von Werken zur Herstellung von synthetischem Benzin sowie zur Produktion von Sprengstoffen und Giftgas. Als Standort eines neuen Buna-Werks wählte er Auschwitz aus. Am 18.2.1941 forderte er in einem Brief an Göring die größtmögliche Zahl gelernter und ungelernter Arbeiter aus dem nahegelegenen Konzentrationslager. „Krauch wurde zum Symbol des Rüstungsbeitrags der I.G.“ (Borkin)

Ab Mai 1944 bombardierten die Alliierten die ungeschützten Treibstoffwerke. Krauch wirkte maßgeblich mit am Mineralölsicherungsplan („Geilenberg-Programm“), das die Unter-Tage-Verlagerungen der Raketen-, Flugzeug- und Mineralölindustrie vorsah. Tausende Zwangsarbeiter und KZ-Häftlinge kostete das ihr Leben.

Nach Kriegsende behauptete Krach im I.G.-Farben-Prozess, keine Ahnung von den Zuständen in den Konzentrationslagern gehabt zu haben. 1948 wird er zu 6 Jahren Gefängnis verurteilt. Die Hohe Kommission der Alliierten verfügte die Zerschlagung der IG Farben und bestimmte, dass kein verurteilter Kriegsverbrecher direkt oder indirekt in der Leitung der neu entstehenden Gesellschaften vertreten sein dürfe (Law No. 35). Bereits 1950 befindet Krauch sich wieder auf freiem Fuß. Er wird dann Aufsichtsratsmitglied in der IG-Nachfolgegesellschaft Chemische Werke Hüls.
Kurzbiographie Carl Krauch

Bundesarchiv 146-2007-0058: IG Farben Auschwitz

Bundesarchiv 146-2007-0068: IG Farben Auschwitz – Strassenbauarbeiten

[EN] chemist, professor, military economy leader, war criminal

When Himmler wanted to have all Jewish forced labourers of the Karpathen-Öl AG murdered in autumn 1943, Alfred Speer, Alfred Bentz and Carl Krauch intervened with him – with success. So was Carl Krauch a Jew saviour? Not at all! He was only concerned with securing the oil supply that was so important for the war effort. At the same time, he demanded emphatically that the Carpathian oil company quickly reduce the number of Jewish forced laborers, which implied their certain death.

Krauch was on the board of BASF and IG Farben. As a key figure in the Four-Year Plan Authority, which was to make Germany ready for war within four years, he pushed ahead with armaments, in particular the construction of plants for the production of synthetic gasoline and the production of explosives and poison gas. He chose Auschwitz as the site of a new Buna plant. On February 18, 1941, in a letter to Göring, he demanded the largest possible number of skilled and unskilled construction workers from the adjoining concentration camp. “Krauch became the symbol of I.G.’s contribution to Germany’s military strength.” Borkin, Crime, p. 61

From May 1944 the Allies bombed the unprotected fuel plants. Krauch played a decisive role in the mineral oil security plan („Geilenberg Programme“), which provided for the underground relocation of the rocket, aircraft and mineral oil industries. This cost thousands of forced labourers and concentration camp prisoners their lives.

After the end of the war, Krach claimed in the I.G. Farben trial that he had no idea of the conditions in the concentration camps. In 1948 he was sentenced to 6 years in prison. The Allied High Commission ordered the dismantling of IG Farben and stipulated that no convicted war criminal could be directly or indirectly represented in the management of the newly emerging companies (Law No. 35). Already in 1950 Krauch is again at liberty. He then became a member of the supervisory board of the IG successor company Chemische Werke Hüls.
short biography Carl Krauch

[PL] chemik, profesor, szef gospodarki wojskowej, zbrodniarz wojenny

Kiedy jesienią 1943 roku Himmler chciał zamordować wszystkich żydowskich robotników przymusowych z Karpathen-Öl AG, Alfred Speer, Alfred Bentz i Carl Krauch interweniowali u niego – z sukcesem. Czy więc Carl Krauch był żydowskim wybawcą? Wcale nie! Zależało mu tylko na zabezpieczeniu dostaw ropy naftowej, które były tak ważne dla działań wojennych. Jednocześnie stanowczo domagał się, aby karpackie przedsiębiorstwo naftowe szybko zmniejszyło liczbę żydowskich robotników przymusowych, co oznaczało ich pewną śmierć.

Krauch był w zarządzie BASF i IG Farben. Jako kluczowa postać we władzach Planu Czteroletniego, który w ciągu czterech lat miał przygotować Niemcy do wojny,

forsował prace nad uzbrojeniem, w szczególności nad budową instalacji do produkcji benzyny syntetycznej oraz produkcji materiałów wybuchowych i gazu trującego. Wybrał Auschwitz jako miejsce lokalizacji nowej fabryki Buny. 18 lutego 1941 r. w liście do Göringa zażądał jak największej liczby wykwalifikowanych i niewykwalifikowanych pracowników z pobliskiego obozu koncentracyjnego. „Krauch stał się symbolem wkładu I.G. w siłę wojskową Niemiec.“ (Borkin, Crime, p 61)

Od maja 1944 roku alianci bombardowali niechronione zakłady paliwowe. Krauch odegrał decydującą rolę w planie bezpieczeństwa dla ropy naftowej („Program Geilenberga“), który przewidywał przeniesienie przemysłu rakietowego, lotniczego i naftowego pod ziemię . Kosztowało to życie tysięcy robotników przymusowych i więźniów obozów koncentracyjnych.

Po zakończeniu wojny Krach twierdził w procesie I.G. Farbena, że nie miał pojęcia o warunkach panujących w obozach koncentracyjnych. W 1948 roku został skazany na 6 lat więzienia. Aliancka Wysoka Komisja nakazała likwidację IG Farben i zastrzegła, że żaden skazany zbrodniarz wojenny nie może być bezpośrednio lub pośrednio reprezentowany w kierownictwie nowo powstających spółek (ustawa nr 35). Lecz już w 1950 roku Krauch znów jest na wolności. A potem zostaje członkiem rady nadzorczej następcy IG, firmy Chemische Werke Hüls.
krótka biografia Carla Kraucha

[UA] Хімік, професор, військовий начальник, військовий злочинець

https://uk.wikipedia.org/wiki/%D0%9A%D0%B0%D1%80%D0%BB_%D0%9A%D1%80%D0%B0%D1%83%D1%85

 

Friedrich Hildebrand (1902-)

[DE] Wenn Gewalttäter sich gegenseitig übertreffen wollen…

Der Stab des SS- und Polizeiführers (SSPF) Galizien, Fritz Katzmann, organisierte den Massenmord an den Juden. Als Günstling Katzmanns gehörte seit Juli 1942 der SS-Mann Friedrich Hildebrand diesem Stab an. Im Sommer 1943 wurde Hildebrand offiziell Kommandant der Zwangsarbeiterlager der Karpathen-Öl – bis es Ersatz gab, sollten jüdische Facharbeiter der kriegswichtigen Erdölindustrie erhalten bleiben. Katzmann prahlte bei seinem Abschied in seinem berüchtigten „Katzmann Bericht“ damit, dass er fast alle Juden Galiziens ermorden ließ. Als Nachfolger folgte ihm am 10.7.43 der SS-Brigadeführer Theobald Thier.

Am 17. Juli wurden im Zweigbetrieb Kalusz der Karpathen-Öl alle dort beschäftigten Juden ermordet. Am 21.Juli sollten dann auch die 42 „Arbeitsjuden“ des Werks in Stryj „ausgesiedelt“ werden. Die Karpathen-Öl befürchtete, dass danach auch die rund 2.000 jüdischen Arbeiter in den Hauptbetrieben in Drohobycz und Boryslaw ermordet werden sollten und wandten sich an Hildebrand. Dieser leitete die Aktion , hatte aber in seiner Funktion auch zu verantworten, dass die Ölproduktion keinen Schaden nehmen durfte. Hildebrand wies den Kommandanten der Schutzpolizei in Stryj an, die jüdischen Arbeiter der Firma zurückzugeben. Es waren aber nur noch 19 – die anderen waren schon erschossen worden. Am nächsten Tag ließ der örtliche Vertreter der Sicherheitspolizei die Juden wieder verhaften und alle bis auf sieben erschiessen. Der neue SSPF und seine Sicherheitspolizei hatten damit gezeigt, dass sie nicht weniger radikal als Katzmann waren: ihnen war die Vernichtung der Juden wichtiger als ökonomische Interessen. Dem Massenmörder Hildebrand wurden seine Grenzen aufgezeigt – wollte er diesmal für die Kriegsproduktion Juden zeitweise schonen, so zeigten ihm jetzt andere, dass sie ihn an Rücksichtslosigkeit noch übertrumpfen konnten.

Kurzbiographie Friedrich Hildebrand

[EN] When violent criminals try to outdo each other…

The staff of the SS and Police leader (SSPF) Galicia, Fritz Katzmann, organized the mass murder of the Jews. As a favourite of Katzmann, SS man Friedrich Hildebrand had been a member of this staff since July 1942. In the summer of 1943, Hildebrand officially became commander of the forced labor camps of the Carpathian Oil – until there were replacements, Jewish skilled workers of the war-important oil industry were to be retained. On his departure, Katzmann boasted in his infamous „Katzmann Report“ that he had almost all of Galicia’s Jews murdered. He was succeeded by SS-Brigadeführer Theobald Thier on 10.7.43.

On 17 July, all the Jews employed at the Kalusz branch of the Carpathian Oil Company were murdered. On 21 July the 42 „labour Jews“ of the Stryj plant were also to be „resettled“. The Karpathen-Öl feared that afterwards also the approximately 2,000 Jewish workers in the main plants in Drohobycz and Boryslaw should be murdered and turned to Hildebrand. Hildebrand led the action, but in his function he was also responsible that the oil production was not allowed to be damaged. Hildebrand instructed the commander of the Schutzpolizei (municipal police) in Stryj to return the Jewish workers to the company. But there were only 19 left – the others had already been shot. The next day the local representative of the SS Security Service had the Jews arrested again and shot all but seven. The new SSPF and its Security Police had thus shown that they were no less radical than Katzmann: the extermination of the Jews was more important to them than economic interests. The mass murderer Hildebrand was shown his limits – if this time he wanted to spare Jews for the war production, others showed him that they could outdo him in ruthlessness.

short biography Friedrich Hildebrand

[PL] Gdy brutalni sprawcy chcą się prześcigać w aktach przemocy ..

Dowódca SS i Policji (SSPF) Galicja, Fritz Katzmann, organizował masowe mordy Żydów. Jako ulubieniec Katzmanna, esesman Friedrich Hildebrand należał od lipca 1942 r. do jego sztabu. Latem 1943 r. Hildebrand został oficjalnie dowódcą obozu pracy przymusowej w Karpathen-Öl AG – wykwalifikowani robotnicy strategicznie ważnego przemysłu naftowego mieli pozostać tam do czasu znalezienia zastępstwa. Katzmann chwalił się podczas swojego pożegnania w swoim niesławnym raporcie „ że kazał zamordować prawie wszystkich Żydów w Galicji. Jego następcą został 10 lipca 1945 r. SS-Brigadeführer Theobald Thier. 17 lipca wszyscy Żydzi zatrudnieni w oddziale Karpathen-Öl w Kałuszu zostali zamordowani. 21 lipca „przesiedlonych” miało zostać dalszych 42 „pracujących Żydów” z zakładu w Stryju . Karpathen-Öl obawiał się, że około 2000 żydowskich robotników w głównych zakładach w Drohobyczu i Borysławiu zostanie również zamordowanych i zwróciło się do Hildebranda. Ten kierował tą akcją, ale także w ramach swoich obowiązków odpowiadał za to, by produkcja ropy nie została zagrożona. Hildebrand polecił dowódcy Schutzpolizei w Stryju zwrócenie żydowskich robotników zakładom. Ale było ich tylko 19 – pozostali już zostali zastrzeleni. Następnego dnia lokalny przedstawiciel policji bezpieczeństwa ponownie aresztował Żydów i zastrzelił wszystkich oprócz siedmiu. Nowy SSPF i jego policja bezpieczeństwa pokazali, że byli nie mniej radykalni niż Katzmann: eksterminacja Żydów była dla nich ważniejsza niż interesy gospodarcze. Masowemu mordercy Hildebrandowi, pokazano jego granicę – tym razem chciał oszczędzić Żydów dla zachowania produkcji wojennej, to inni pokazali mu, że mogą go jeszcze prześcignąć w bezwzględności.

krótka biografia Friedricha Hildebranda (1)

Friedrich Katzmann (1906-1957)

Katzmann-Bericht

[DE] 1957 starb Bruno Albrecht in einem Krankenhaus in Darmstadt. Bruno Albrecht war aber nicht sein richtiger Name – sein richtiger Name war Friedrich Katzmann. Von 1941 bis Sommer 1943 war er der SS- und Polizeiführer im Distrikt Galizien und damit der Hauptverantwortliche für den Massenmord an den galizischen Juden.
Gleich zu Beginn seiner Tätigkeit instruierte Katzmann am 16.10.1941 zukünftige SS-Lagerleiter. Die Juden seien der größte Feind und schuld am Krieg. Er gab den SS-Kommandanten folgende Regeln mit auf den Weg:

»1. Arbeitsunfähige Juden sind zu erschießen,
2. Auf flüchtende Lagerinsassen ist ohne Anruf zu schießen,
3. Wiederergriffene Flüchtlinge sind zu erschießen,
4. Für einen nicht wieder ergriffenen Geflüchteten sind jeder 10. Jude seiner Arbeitskolonne oder 10 Geiseln seines Heimatortes zu erschießen,
5. Lagerinsassen, die die Arbeit sabotieren oder Widerstand leisten, sind zu erschießen.«

Kurzbiographie Friedrich Katzmann

[EN] Bruno Albrecht died in 1957 in a hospital in Darmstadt. But Bruno Albrecht was not his real name – his real name was Friedrich Katzmann. From 1941 until summer 1943 he was the SS and police leader in the Galician district and thus the main person responsible for the mass murder of the Galician Jews.
Right at the beginning of his work, Katzmann instructed future SS camp leaders on 16.10.1941. The Jews were the greatest enemy and guilty of the war. He gave the SS commanders the following rules to follow:

„1. Jews who are unfit for work are to be shot,
2. Shoot at escaping camp inmates without calling,
3. recaptured refugees shall be shot and killed,
4. for an escaped prisoner who is not recaptured, every 10th Jew of his work group or 10 hostages of his home town are to be shot,
5. camp inmates who sabotage the work or resist shall be shot.“

short biography Friedrich Katzmann

[PL] W 1957 roku zmarł w szpitalu w Darmstadt Bruno Albrecht. Ale Bruno Albrecht naprawdę nazywał się Friedrich Katzmann. Od 1941 r. do lata 1943 r. był dowódcą SS i Policji w Dystrykcie Galicja, a tym samym główną osobą odpowiedzialną za masowy mord na galicyjskich Żydach.
Już na początku swojej działalnosci , Katzmann instruował 16.10.1941 r. przyszłego szefa SS w obozie pracy przymusowej:

1. Żydów niezdolnych do pracy należy rozstrzelać,
2. Do więźniów podejmujących ucieczkę strzelać bez ostrzeżenia
3. Złapanych uciekinierów należy rozstrzelać
4. Za każdego nie złapanego uciekiniera należy rozstrzelać co dziesiątego Żyda z jego kolumny roboczej lub dziesięciu zakładników z miejscowości, z której pochodzi,
5. Więźniów, którzy pracę sabotują lub stosują opór należy rozstrzelać.”

krótka biografia Friedrich Katzmann

Photo
[EN] Left to right: Janowska concentration camp commandant Friedrich Warzok, SS-Gruppenfuehrer Fritz Katzmann, Reichsfuehrer SS Heinrich Himmler during official visit
[DE] Von links nach rechts: Friedrich Warzok (Lagerführer des Zwangsarbeitslagers Lemberg-Janowska), SS- und Polizeiführer Galizien (SSPF), Friedrich Katzmann, Reichsführer SS und Polizei, Heinrich Himmler, bei einem Besuch des Lagers Janowska
[PL] Fritz Katzmann pierwszy za Heinrichem Himmlerem (drugi z prawej)

Photos: wikimedia/public domain (IPN/USHMM)

Roman Schönbach (1912-)

[DE] Roman Schönbach aus Oberschlesien lernte den Beruf des Maurers. 1928 trat er der Hitlerjugend bei, 1937 der SS. Zu Beginn des Angriffskriegs auf Polen wurde er als Hilfspolizist eingesetzt. Im Distrikt Lublin gehörte er zum volksdeutschen Sonderdienst, der selbst von Generalgouverneur Hans Frank als Mördertruppe bezeichnet wurde. Im Oktober 1941 suchte der SS- und Polizeiführer im Distrikt Galizien, Fritz Katzmann, SS-Männer für die Bewachung der Zwangsarbeitslager für Juden: als einer der nicht-fronttauglichen Waffen-SS-Männer wurde ihm Roman Schönbach zugewiesen. Er musste sich nach einer Degradierung wegen Trunkenheit im Dienst bewähren. Erst kommandierte er die Truppe des Hilfswilligen (Trawniki) im Zwangsarbeitslager Lemberg-Janowska, dann wurde er als SS-Wachmann in den Zwangsarbeitslagern in Drohobycz und Boryslaw eingesetzt. Trotz zahlreicher Ermordungen, die ihm vorgeworfen wurden, kam er mit einer Haftstrafe von 8 Jahren für die Beteiligung an 51 Mordtaten glimpflich davon – ansonsten wurde er mangels Beweisen freigesprochen. Nach 5 Jahren wurde er zur Bewährung auf freien Fuß gesetzt. Die Bilanz: knapp fünf Wochen Haft für ein Menschenleben

Kurzbiographie Roman Schönbach

[EN] Roman Schönbach from Upper Silesia learned the profession of a bricklayer. In 1928 he joined the Hitler Youth, in 1937 the SS. At the beginning of the war of aggression against Poland, he was deployed as an auxiliary policeman. In the district of Lublin he belonged to the Sonderdienst (ethnic German special service), which was itself termed a murder troop by Governor General Hans Frank. In October 1941, Fritz Katzmann, the SS and police leader in the Galicia district, was looking for SS men to guard the forced labor camps for Jews: Roman Schönbach was assigned to him as one of the Waffen-SS men who were not suitable for the front. After being degraded for drunkenness, he had to prove himself in service. First he commanded the troop of the Trawniki in the forced labor camp Lemberg-Janowska, then he was used as SS guard in the forced labor camps in Drohobycz and Boryslaw. Despite numerous murders, which were charged against him, he got off lightly with a prison sentence of 8 years for the participation in 51 murders – otherwise he was acquitted for lack of evidence. After 5 years he was released on probation. The balance: almost five weeks imprisonment for one human life.

short biography Roman Schönbach

[PL] Roman Schönbach z Górnego Śląska zdobył zawód murarza. W 1928 r. wstąpił do Hitlerjugend, w 1937 r. do SS. Na początku wojny przeciwko Polsce służył jako policjant w policji pomocniczej. W dystrykcie lubelskim należał do Volksdeutsche Sonderdienst, który sam gubernator generalny Hans Frank określił mianem oddziału morderczego. W październiku 1941 r. Fritz Katzmann, dowódca SS i policji, poszukiwał esesmanów w dzielnicy Galicja do pilnowania obozów pracy przymusowej dla Żydów: Roman Schönbach został przydzielony do niego jako jeden z nieczołowych esesmanów Waffen. Po tym, jak został zdegradowany za pijaństwo, musiał się sprawdzić w służbie. Najpierw dowodził oddziałem w Trawnikach w obozie pracy przymusowej Lemberg-Janowska, następnie został wysłany jako strażnik SS w obozach pracy przymusowej w Drohobyczu i Borysławiu. Mimo licznych morderstw, o które go oskarżono, lekko wyszedł z więzienia na 8 lat za udział w 51 zabójstwach – w przeciwnym razie uniewinniono go za brak dowodów. Po 5 latach został zwolniony na okres próbny. Równowaga: prawie pięć tygodni więzienia za jedno ludzkie życie..

krótka biografia Romana Schönbacha

Felix Landau (1910-1983)

Landau – Haftakte

Landau-Portraits

 

 

 

 

 

 

 

[DE] Eines der Hauptbelastungsdokumente in den Nürnberger Kriegsverbrecher-Prozessen war das Tagebuch, das der SS-Mann Felix Landau für seine Geliebte geschrieben hatte – eine wilde Mischung aus schwülstigen Liebesschwüren und genau datierten Schilderungen der Morde, an denen er teilgenommen hatte. Felix Landau war ein brutaler Mörder und raffgieriger Räuber, selbstsüchtig, bestechlich und zynisch. Ein von ihm geleitetes Einsatzkommando beschlagnahmte 1938 in Wien das berühmte Klimt-Gemälde „Dame in Gold“ aus dem Besitz der jüdischen Familie Altmann (der Film „Dame in Gold“ mit Helen Mirren zeigt diesen Raub und den juristischen Kampf um die Rückgabe des Gemäldes). Bei der Gestapo im galizischen Drohobycz war er verantwortlich für den „Judeneinsatz“ – die Zwangsarbeit von Juden. Gegenüber seinen ehemaligen SS-Kollegen im Distrikt Radom prahlte er, dass es ihm gut gehe, da „die Juden für ihn sorgen und er dieselben als Vergeltung in den Himmel schicke.“ (Sandkühler, Endlösung in Galizien, S. 310).

Kurzbiographie Felix Landau
Zeittafel Felix Landau

Filmposter

Klimt Dame in Gold

[EN] One of the main burdens documents in the Nuremberg war crimes trials was the diary that SS man Felix Landau had written for his mistress – a wild mixture of pompous love vows and accurately dated descriptions of the murders in which he had participated. Felix Landau was a brutal murderer and greedy robber, selfish, corrupt, and cynical. In 1938 a police squad led by him confiscated the famous Klimt painting „Lady in Gold“ from the Altmann family in Vienna (the film „Lady in Gold“ with Helen Mirren shows this robbery and the legal fight for the return of the painting). At the Gestapo in Drohobycz, Galicia, he was responsible for the „Judeneinsatz“ (use of Jews) – the forced labor of Jews. He boasted to his former SS colleagues in the Radom district that he was doing well, since „the Jews take care of him and he sends them to heaven as retaliation“. (Sandkühler, Endlösung in Galizien, p. 310).

short biography Felix Landau
Chronological CV Felix Landau  

[PL] Jednym z głównych dokumentów obciążających w procesach o zbrodnie wojenne w Norymberdze był pamiętnik napisany przez esesmana Feliksa Landaua dla jego kochanki – dzika mieszanka pompatycznych ślubowań miłosnych i dokładnie datowanych opisów morderstw, w których brał udział. Felix Landau był brutalnym mordercą i chciwym złodziejem, samolubnym, skorumpowanym i cynicznym. W 1938 roku grupa zadaniowa pod jego kierownictwem skonfiskowała rodzinie Altmann w Wiedniu słynny obraz Klimta „Lady in Gold“ (film „Lady in Gold“ z Helen Mirren pokazuje tę kradzież i walkę na drodze prawnej o zwrot obrazu). W gestapo w Drohobyczu w Galicji odpowiadał za „Judeneinsatz” (wykorzystanie Żydów) – przymusową pracę Żydów. Chwalił się swoim byłym kolegom z SS w powiecie radomskim, że ma się dobrze, ponieważ „Żydzi się nim opiekują i w podzięce wysyła ich do nieba „. (Sandkühler, Endlösung in Galizien, str. 310).

krótka biografia Feliksa Landaua  
Chronologiczny życiorys Feliksa Landaua  

Landau Villa in Drohobycz (photo 2015)

Vom Balkon dieser Villa machten Felix Landau und seine Geliebte Schießübungen – dabei erschossen sie einen Juden, der als Zwangsarbeiter in der Nachbarschaft in einem Garten arbeitete

From the balcony of this villa, Felix Landau and his mistress did shooting exercises, killing a Jew who worked as a forced laborer in a garden in the neighborhood

Z balkonu tej willi Felix Landau i jego kochanka urządzali sobie ćwiczenia strzeleckie – pewnego razu zastrzelili Żyda, który jako robotnik przymusowy pracował w ogrodzie w sąsiedztwie

 

Hans Sobotta (1912-)

[DE] Häufig stellt man sich SS-Männer so vor: einfache Herkunft, geringe Bildung, wenig Lebenschancen. Und dann eröffnet sich ihnen mit der Machtergreifung der Nazis die Chance auf Karriere und Macht: als Mitglieder der SS können sie Macht ausüben über andere (auch gebildetere und wohlhabendere) Menschen, sie können sich bereichern, sie können willkürlich über Leben und Tod anderer Menschen entscheiden, sie können lustvoll morden. Hans Sobotta, SS-Rottenführer, Leiter mehrerer Arbeitslager in Galizien, verhielt sich genau diesem Klischee entsprechend.  Kurzbiographie Hans Sobotta


[EN] Often SS men are imagined in this way: simple background, little education, poor life chances. And then, with the seizure of power by the Nazis, they are given the chance of a career and might: as members of the SS, they can exercise power over other people (even more educated and wealthy ones), they can enrich themselves, they can arbitrarily decide on the life and death of other people, they can murder with delight. Hans Sobotta, SS-Rottenführer, leader of several labour camps in Galicia, behaved exactly according to this cliché.  short biography Hans Sobotta


[PL] Często wyobrażamy sobie SS-manów w ten sposób: proste pochodzenie, brak dobrego wykształcenia, niewiele możliwości w życiu. A potem, wraz z przejęciem władzy przez nazistów, zyskują szansę na karierę i władzę: jako członkowie SS mogą sprawować władzę nad innymi (bardziej wykształconymi i bogatszymi), mogą się bogacić, mogą arbitralnie decydować o życiu i śmierci innych ludzi, mogą z rozkoszą mordować. Hans Sobotta, SS-Rottenführer, komendant kilku obozów pracy w Galicji, zachowywał się dokładnie według tego stereotypu.  krótka biografia Hans Sobotta

« Ältere Beiträge